6.8.14

Vakantie




We genieten van een heerlijke zomervakantie.
Vooraf had ik de jongens gevraagd tien dingen op te schrijven die ze in deze zes weken graag wilden doen.
Jongste ging ijverig aan de slag en kwam al snel met zijn wensen.
Wat opvalt is dat hij veel met zijn papa wil doen.
Ik kom er nauwelijks aan te pas.
Is dit misschien herkenbaar voor andere moeders van jongens van zeven?

Afijn.
De eerste weken is Jongste druk met voetballen. Hele dagen brengt hij door op het speelveldje achter ons huis. Met jongens en meiden van uiteenlopende leeftijden speelt hij partijtjes en hij leert er allerhande voetbaltrucjes. Bovendien gaat hij logeren, met papa op de fiets naar een camping voor een korte vakantie, en brengt hij menig uurtje door tussen bergen (technisch) lego van zijn grote broer.

Als dan na vier weken zomervakantie het merendeel van de voetbalvrienden naar de camping is en papa naar zijn werk en de legobouwsels al minstens tien keer zijn afgebroken en op een andere wijze zijn herbouwd en opnieuw verbouwd, slaat dan toch de verveling toe en kom ik ineens weer in beeld.
Ik vraag hem of hij dan nu misschien zin heeft om samen met mij dat etui te gaan maken.
Dat heeft hij!
En daarmee doet hij zijn moeder een groot plezier!








We pakken het boek "vilten met kinderen" van Christel Dohm erbij.
Daarin staat de werkbeschrijving voor een rond etui met rits.
Ja, die wil hij maken!
We pakken alle materialen die we nodig hebben en gaan buiten aan de slag.
Vastberaden kiest Jongste drie kleuren.
Hij legt zelf de wol. Over het patroon hoeft hij maar kort na te denken.
Voortvarend gaat hij te werk.
Ondertussen kwebbelt hij vrolijk over van alles en nog wat.
Het vilten doen we samen.
Al gauw is zijn lap vilt klaar en laat hij het glunderend aan grote broer en papa zien.

Als de lap gedroogd is, gaan we samen naar de winkel om een rits te kopen.
Hij is vastberaden dat de gele zijde van de lap buiten moet.
De winkelmevrouw biedt hem een bijpassende gele rits aan.
“Neehee dat is niet mooi...”
“Een mooie blauwe dan?” is haar volgende suggestie.
“Nee”, roept jongste. “Ik wil oranje!”
Heerlijk die vastberadenheid;-)





Weer thuis zet ik het etui voor hem in elkaar.
Jongste is trots en blij met het eindresultaat.
“Niemand in mijn klas heeft zo'n etui mama!” roept hij uit.
En dat is waar.
Het etui is nog leeg.
Na de vakantie, als Jongste start in de tweede klas, komen er mooie potloden in.
Gelukkig duurt dat nog een poosje....


13.7.14

Oefening baart....



Gisteravond, tijdens de voetbalwedstrijd, begon ik aan dit patroon.
Ja, inderdaad om te oefenen voor die deken CAL;-)
In mijn wolkamer lagen nog tien bollen Phildar katoen in deze - niet zonnige - kleur grijs.
Mooi materiaal om mee te oefenen.
Tot diep in de nacht (de jongens waren allang klaar met voetballen) zat ik te stoeien met het patroon.
Steeds kwam ik niet uit.
En dus begon ik opnieuw.
Keer op keer.
Toen ik rond tweeën met de laatste toer weer niet uitkwam, hield ik het voor gezien.
Vanmorgen haalde ik mijn werk van afgelopen nacht uit.
Ik pakte een dikkere haaknaald en begon opnieuw.
Deze keer ging het goed.
Aan het einde van iedere toer - ook die laatste- had ik nu wel het juiste aantal steken.
En nu is mijn eerste vierkantje klaar.
Kunst zou ik het niet willen noemen; maar een beetje trots ben ik wel;-)

9.7.14

Aan de haak...






Een dag die druilerig van start ging en zin om iets eenvoudigs om handen te hebben, maakten dat ik vandaag aan de haak ging.
Deze fluitenzak maakte ik van dikke haakkatoen (double eight via Leidse Textiel Centrale).
Met haaknaald 4,5 haakte ik een ketting van 20 lossen plus één keerlosse.
Vervolgens haakte ik met elke kleur steeds vier toeren vasten.
Gewoon heen en weer.
En.... deze keer slaagde ik erin een keurig recht lapje te haken!
In het witte deel haakte ik een toer met gaatjes voor het koord.
Met de begin- en einddraadjes van iedere kleur sloot ik de zak in het rond.
Vervolgens de draadjes nog afhechten, koordje haken en de fluitenzak is klaar voor gebruik!
Inderdaad een fluitje van....

Binnenkort meer haakwerk. Want..... ik heb me aangemeld voor deze CAL.
O, een beetje spannend vind ik het wel. Ik ben immers geen grote haakster.
Maar wie weet...komen er toch verborgen talenten aan het licht.
En ik bevind me in goed gezelschap.
Want zij doet mee en mijn allerliefste vriendin is ook aangehaakt.
Het is nu eerst wachten op het pakket met garen uit Zuid-Afrika.

3.7.14

Chocolademelkschaap





Deze halve vacht kwam onlangs in mijn bezit.
Ik heb ’m gewonnen bij een raadspelletje van ’t korte lontje, een spingroep waarbij ik aangesloten ben.
Tijdens een spintreffen van die spingroep vorige week mocht ik ’m in ontvangst nemen.
De vacht is afkomstig van een donker Fries Melkschaap.
Bij de boer waar ik vachten van het Fries Melkschaap haal, heb ik er nog nooit één gespot.
Ik heb me laten vertellen dat die donkere zeldzaam zijn.
Dit is de halve (!) vacht van een enter.
Touwke zeggen ze op z'n Fries.
Dat is een schaap dat voor het eerst in haar leven wordt geschoren.
De lokken zijn prachtig lang en zacht.
En het is een flinke hoeveelheid wol.
Zij spon en breide eerder uit een deel van zo'n vacht deze prachtige trui.
Zo mooi!
Zoéén wil ik ook wel maken.
Maar eerst gaat dit chocolademelkschaapje de zolder op want ik ben nog (lang!) niet klaar met het spinnen van de wol van haar witte zusje;-)



2.7.14

Handwerkfeestje



Dit schooljaar was ik breimoeder in de klas van jongste.
Vorige week was de laatste handwerkles. De werkjes die nog niet helemaal klaar waren, werden aan de hulpmoeders en juf toevertrouwd en zo kreeg ik zes kabouterwerkjes onder mijn hoede.
Thuis breide ik wat er nog gebreid moest worden. Veelal (delen van) mutsjes.
Een enkeling moest nog een ribbel aan het gezicht.
Vervolgens naaide ik de werkjes in elkaar, vulde ze op en gaf ze een baard.
En zo stond er na wat uurtjes werk een gezellige club kabouters op mijn werktafel.
Allemaal gemaakt van hetzelfde materiaal en allemaal verschillend. Mooi!

Vandaag werden wij, breimoeders, verwacht in de klas voor een handwerkfeestje.
De kabouters gingen mee uiteraard. Zij kregen een ereplaatsje op de mooie tafel achter in de klas.
En wij mochten voor in de klas zitten. Daar werden we vrolijk toegezongen door de kinderen. Speciaal voor de gelegenheid hadden ze met juf een lied ingestudeerd.
Wat een eer. We kregen nog een kadootje ook. Een mooie toverbal met wat lekkers erbij.
En uiteraard was er voor alle kinderen ook wat lekkers.
En toen konden de kinderen hun eigen kabouter in ontvangst nemen.
Jullie hadden die trotse en blije snoeten moeten zien!

Drie werkjes hebben ze allemaal gebreid dit schooljaar: twee kabouters en een bal die ze ook nog zelf in elkaar hebben genaaid! Petje af voor deze kanjers!
Volgend jaar haak ik graag weer aan als handwerkmoeder als deze klas leert haken...








16.6.14

Schaapscheerdersfeest



Gisteren was mijn eerste schaapscheerdersfeest van dit jaar. In onze wijk werden schapen van deze kudde geschoren. Samen met haar gaf ik er een spindemonstratie. Ik had een extra wiel meegebracht waarop belangstellenden konden proberen een draad te spinnen. Met name kinderen gingen die uitdaging graag aan. Met soms nog te korte beentjes probeerden ze ijverig het wiel rond te trappen om er vervolgens achter te komen dat het nog best lastig was om een draad te maken....


de beginnersdraad....

viltvacht

en ja....er gingen ook vachten mee naar huis waaronder deze


4.6.14

Vroeg kringloopgeluk




Vandaag rijd ik tòch even langs de kringloopwinkel nadat ik jongste naar school heb gebracht.
Je weet tenslotte maar nooit wat voor schatten er deze dag verborgen liggen te koop zijn....
Het blijkt mijn lucky day.
Want zie nou wat er voor een paar luttele centen staat te pronken achterin de winkel!
Een heus weefgetouw!
Het ziet er heel compleet en werkend uit.
Beetje stoffig, maar oké...
Op de zijkant prijkt een sticker met een merk.
Jamka Trading.
Zegt me niks.
Maar het is een leuk ding.
En mobiel nog ook.
Want het staat los op een onderstel.
Je kunt het makkelijk verplaatsen.
Ik zie me al weven in mijn buitenwerkplaats.
Er zitten twee rieten en een stapel latten bij.
Acht schachten.
Hmmm, en dat voor die paar centen.
Binnen een minuut heb ik besloten.
Dit getouwtje mag met mij mee.
“Je bent een ramp” zegt het stemmetje in mijn hoofd terwijl ik het geval in de auto laad.
Lief zei het me laatst toen hij bijna zijn nek brak over de spinnewielen hier in huis.
Ik geloof dat hij gelijk heeft.